معمولا واژه هاي معماري سرويس گرا و سرويس هاي وب اشتباها به جاي هم و به صورت معادل استفاده مي شوند لذا لازم است اين دو مفهوم به صورت دقيق تر بررسي شوند. سرويس هاي وب را بايد عينيت بخش معماري سرويس گرا دانست.

سرويس هاي وب (Web Service):

1. نرم افزارهاي كاربردي كه تحت وب منتشر شده، شناسائي و مورد فراخواني قرار مي گيرند
2. مستقل از سكو و زبان هستند
3. نوعي از پياده سازي معماري سرويس گرا مي باشند
4. با منطق حرفه در تماس هستند ولي هيچ شخصي مستقيما با آنها ارتباط ندارد
5. خود شمول هستند
6. خود توصيف هستند.
7. يك رهيافت كليدي براي عينيت بخشيدن به معماري سرويس گرا هستند

تعريف سرويس وب از نظر W3C : يك سرويس وب، نوعي سيستم نرم افزاري است كه جهت تعامل ماشين با ماشين در سطح شبكه طراحي شده است و داراي يك تعريف(توصيف) قابل پردازش توسط ماشين با نام WSDL است. ديگر سيستم ها بر طبق اين توصيف از قبل مهيا شده با سرويس دهنده تعامل خواهند داشت، پيامها توسط پروتكل SOAP (تركيب HTTP با XML ) و يا ساير پروتكل هاي مربوطه منتقل مي شوند.

تفاوت سرويس هاي وب با نرم افزارهاي تحت وب
سرويس وب بايد داراي شرايط زير باشد:

• در سطح وب در دسترس باشد
• از استاندارد XML جهت تبادل اطلاعات استفاده كند
• به هيچ سكو يا سيستم عاملي وابسته نباشد.
• با سرويس هاي تحت وب تعامل دارد و نه كاربران.
• خود توصيف باشد
• قابل شناسائي باشد(جهت استفاده سرويس گيرندگان ابتدا بايد شناسائي و كشف شود)

در حاليكه نرم افزار تحت وب اين ويژگيها را دارد:

• از استاندارد HTML براي تبادل اطلاعات استفاده مي كند.
• وابسته به فناوری و سكو ست(ASP،PHP،CGI ، ..)
• توسط اشخاص با مرورگر وب مورد استفاده قرار مي گيرد.

برای مطالب بیشتر به سایت کمیته فنی معماری سازمانی ایران مراجعه کنید.

يك ويژگي براي سيستم هاي اطلاعاتي است كه در آن واسط هاي بين اجزاء(ماژولها) به گونه اي طراحي مي شوند كه وابستگي بين اين اجزاء حداقل شود و در نتيجه ريسك اثر تغيير يك جزء بر ساير اجزاء كاهش يابد .
درمعماري سرويس گرا منظور از اتصال سست قابليت تعامل بين سرويس ها به صورت مستقل از كدنويسي و مكان سرويس ها است، بگونه اي كه سرويس ها در زمان اجرا مي توانند تغيير مكان داده، روالهاي داخلي خود را تغيير دهند يا حتي از يك فناوری جديد تر استفاده كنند، بدون اينكه تاثيري منفي بر سرويس گيرندگان گذاشته شود.
چند نكته در تعريف اتصال سست وجود دارد:

• به وسيله واسط(interface) سيستم انجام مي شود
• ارتباط از طريق ارسال پيام است
• تمام طرف ها در محيط ارتباطي بايست از يك مدل داده استفاده كنند
• ارتباط بايستي مستقل از سكو و فناوری پياده سازي هر جزء باشد

مقايسه اي ميان سيستم هاي اتصال سست با اتصال سفت:

 

بر حسب لايه هاي مختلف معماري مي توان سرويس ها را دسته بندي نمود. انواع مختلفي از دسته بندي سرويس ها در متون مختلف آورده شده است. يكي از اين دسته بندي ها داراي دانه بندي با سه نوع سرويس بوده كه در ادامه تشريح شده است :

1. سرويس هاي فرآیند: همان فرآیندهاي اصلي هستند كه بصورت سرويس فرآیندي مبدل گشته اند. در واقع جزئيات و روال كار مخفي شده و ورودي و خروجي فرآیند به عنوان پيام هاي سرويس در نظر گرفته شده اند. بدين ترتيب مي توان جزئيات و روال انجام مراحل فرآیند را تغيير داد بدون آنكه تغييري در واسط ها و ورودي و خروجي ها پيش آيد.
   
2. سرويس هاي پايه: اين سرويس ها نهادهاي نسبتا مستقلي هستند كه وابستگي اندكي با قوانين حرفه دارند و بصورت يك موجوديت نسبتا مستقل تعريف شده اند و توسط سرويس هاي فرآیندي قابل فراخواني هستند.
   
3. سرويس هاي كاربردي: نوعي از سرويس هاي خرد هستند كه توسط سرويس هاي فرآیندي و پايه فراخواني مي شوند ولي وابسته به سرويس ديگري نيستند، يعني براي ارائه سرويس نياز به فراخواني سرويس ديگري ندارند.

در منبعي ديگر سرويس ها به 5 دسته اصلي تقسيم شده اند :

• سرويس هاي فرآیندي
• سرويس هاي مركزي
• سرويس هاي اساسي
• سرويس هاي كاربردي
• سرويس هاي زيرساختي