راه حل معماری سرویس گرا برای یکپارچه سازی سیستم های اطلاعاتی(EAI), ارتباط بین سیستم های اطلاعاتی به کمک وب سرویس است. از اواخر دهه 90 برای چالش تعامل پذیری سیستم های اطلاعاتی رهیافتهائی ارائه شده که معروفترین انها اتصال نقطه به نقطه (Peer-to-Peer) و یکپارچگی مبتنی بر یک مترجم مرکزی بوده است. در حالت نقطه به نقطه برای هر تعامل بین دو سیستم اطلاعاتی در سازمان لازم است که استاندارد و مسیر ارتباطی مربوطه تعریف و فراهم گردد. طبیعی است که چنین رهیافتی بسیار هزینه بر و دست و پا گیر خواهد بود. در حالت مترجم مرکزی نیز میان افزاری (Middle-Ware) به عنوان مترجم بین همه سیستم های اطلاعاتی عمل می کرد به گونه ای که مانند یک هاب مرکزی تمامی پیامهای ارسالی به این واسط ارجاع می شد و پس از ترجمه به پروتکل و فناوری سامانه مقصد, ارسال می گشت. این گزینه نیز با دشواریهائی همراه بود که مهمترین انها وجود انواع پروتکل های ناهمجور و عدم جامعیت بود. اما در معماری سرویس گرا اصل بر این است که همه سیستم های اطلاعاتی با یک واسط استاندارد و مورد توافق جهانی تعامل داشته باشند. این واسط وب سرویس(Web Service) نام دارد و پروتکل های مورد استفاده ان نیز شامل SOAP,WSDL,UDDI می شود, همه این پروتکل ها بسطی از XML هستند که استانداردی جهانی و مورد توافق همه سکوها, فناوری ها و سازندگان است.
در حقیقت معماری سرویس گرا اجازه می دهد تا سیستم های اطلاعاتی سازمان دارای فناوری و پیاده سازی مختص به خود باشند به شرطی که برای ارائه و دریافت سرویس با دیگر سیستم ها از یک استاندارد پذیرفته شده تبعیت کنند، مفهوم "سرویس " نیز بیانگیر همین موضوع است. سرویس مانند یک جعبه سیاه است که از داخل آن اطلاعی در دسترس نیست اما درگاه هائی برای ارائه تعدادی Function ارائه نموده است.