دو واژه پر كاربرد در حوزه كسب و كار و معماري سرويس گرا كه معمولا به جاي هم اشتباه گرفته مي شوند، اركستريشن(Orchestration) و كاريگرافي(Choroegraphy) نام دارند. اركستريشن در خصوص ترتيب اجراي سرويس ها در فرآیند بحث مي كند، اركستر اصلي مجموعه اي از سرويس ها را فراخواني مي كند تا نتيجه مورد نظر حاصل شود و فرآیند تكميل گردد، ممكن است سرويس هاي خارج سازمان نيز در اين راستا فراخواني و استفاده شوند، اين كار با كمك موتور فرآیند محقق مي شود. در عوض كاريگرافي به فرآیندهایي گويند كه بدون موتور فرآیندي(رهبر اركستر) اقدام به تبادل پيام كرده و ترتيب و توالي پيامهاي مبادلاتي را خود بازیگران ثبت و كنترل مي كنند.

بنابراين اركستريشن به معناي وجود يك موتور فرآیندي است كه ترتيب و توالي را كنترل كرده و از شركاء داخلي يا خارجي براي انجام كارها استفاده مي نمايد. نمونه اين مدل سيستم مديريت فرآیندهاي حرفه(BPMS) است كه فرآیندها در موتور فرآیندي اجرا مي شوند.

كاريگرافي به معناي پردازش هاي توزيع شده بين چند فرآیند است كه بدون يك رهبر مركزي با هم تعامل دارند يا چندين موتور فرآیندي كه در كنار و هم سطح هم اجرا مي شوند و با همكاري هم هدفي را محقق مي سازند. نمونه اين موضوع در پردازش هاي توزيع شده و يا فعاليت هاي بين سازماني كه هر دو طرف با مشاركت هم به دنبال يك هدف هستند ديده مي شود .

 مطالب بیشتر در خصوص معماری سرویس گرا

يك ويژگي براي سيستم هاي اطلاعاتي است كه در آن واسط هاي بين اجزاء(ماژولها) به گونه اي طراحي مي شوند كه وابستگي بين اين اجزاء حداقل شود و در نتيجه ريسك اثر تغيير يك جزء بر ساير اجزاء كاهش يابد .
درمعماري سرويس گرا منظور از اتصال سست قابليت تعامل بين سرويس ها به صورت مستقل از كدنويسي و مكان سرويس ها است، بگونه اي كه سرويس ها در زمان اجرا مي توانند تغيير مكان داده، روالهاي داخلي خود را تغيير دهند يا حتي از يك فناوری جديد تر استفاده كنند، بدون اينكه تاثيري منفي بر سرويس گيرندگان گذاشته شود.
چند نكته در تعريف اتصال سست وجود دارد:

• به وسيله واسط(interface) سيستم انجام مي شود
• ارتباط از طريق ارسال پيام است
• تمام طرف ها در محيط ارتباطي بايست از يك مدل داده استفاده كنند
• ارتباط بايستي مستقل از سكو و فناوری پياده سازي هر جزء باشد

مقايسه اي ميان سيستم هاي اتصال سست با اتصال سفت:

 

"معماري سرويس گرا " مفهومي جديد نيست و از دهه 90 وجود داشته است ولي آنچه جديد است توانائي اجرا و عينيت بخشيدن به آن است كه به كمك ابزارها و پروتكل هاي مربوطه ميسر شده است. معماري سرويس گرا از ديدگاه هاي مختلف قابل بررسي است، هر فرد يا ذينفع بر طبق جايگاه خود تصويري از معماري سرويس گرا دارد، در ادامه از سه ديدگاه كارشناسان حرفه، معماران و طراحان معماري سرويس گرا مورد بررسي قرار مي گيرد.

كارشناسان حرفه: مجموعه اي از سرويس ها كه سازمان مايل به ارائه آنها به مشتريان يا شركاء خود است. (تعريف سرويس كسب و كار)
معماران: سبكي از معماري كه حاوي قوانين، الگوها و ضوابطي است كه منجر به ايجاد خصايصي نظير پيمانه اي بودن(modularity)، بسته بندي، اتصال سست، استفاده مجدد و تركيب پذيري شده و از نظر ساختار از يك ارائه دهنده سرويس و يك درخواست كننده سرويس تشكيل شده است.
طراحان و پياده سازان: يك سبك(مدل) برنامه نويسي كه از استانداردهائي مانند (SOAP،UDDI،WSDL، ..) و فناوری هائي نظير سرويس هاي وب استفاده مي كند و قابليت تعامل پذيري بين مولفه هاي نرم افزاري را بدون توجه به سكو و فناوری پياده سازي آنها پشتيباني مي كند.

نكاتي در خصوص معماري سرويس گرا:

• هم راستاي كسب و كار سازمان است
• هم موضوعي فني است و هم نوعي سبك تفكر است
• مبتني بر اتصال سست است و از پيام رساني استفاده مي كند
• قادر به ساخت سيستم هاي تركيبي است
• از مولفه هاي قابل استفاده مجدد(سرويس) تشكيل شده است
• مهمترين دستاورد آن انعطاف پذيري و چابكي فناوري اطلاعات در برابر تغييرات حرفه است.
• زيرساخت ارتباطي براي اين معماري مي بايست مستقل از پروتكل هاي لايه هاي زيرين باشد.