راه حل معماری سرویس گرا برای یکپارچه سازی سیستم های اطلاعاتی(EAI), ارتباط بین سیستم های اطلاعاتی به کمک وب سرویس است. از اواخر دهه 90 برای چالش تعامل پذیری سیستم های اطلاعاتی رهیافتهائی ارائه شده که معروفترین انها اتصال نقطه به نقطه (Peer-to-Peer) و یکپارچگی مبتنی بر یک مترجم مرکزی بوده است. در حالت نقطه به نقطه برای هر تعامل بین دو سیستم اطلاعاتی در سازمان لازم است که استاندارد و مسیر ارتباطی مربوطه تعریف و فراهم گردد. طبیعی است که چنین رهیافتی بسیار هزینه بر و دست و پا گیر خواهد بود. در حالت مترجم مرکزی نیز میان افزاری (Middle-Ware) به عنوان مترجم بین همه سیستم های اطلاعاتی عمل می کرد به گونه ای که مانند یک هاب مرکزی تمامی پیامهای ارسالی به این واسط ارجاع می شد و پس از ترجمه به پروتکل و فناوری سامانه مقصد, ارسال می گشت. این گزینه نیز با دشواریهائی همراه بود که مهمترین انها وجود انواع پروتکل های ناهمجور و عدم جامعیت بود. اما در معماری سرویس گرا اصل بر این است که همه سیستم های اطلاعاتی با یک واسط استاندارد و مورد توافق جهانی تعامل داشته باشند. این واسط وب سرویس(Web Service) نام دارد و پروتکل های مورد استفاده ان نیز شامل SOAP,WSDL,UDDI می شود, همه این پروتکل ها بسطی از XML هستند که استانداردی جهانی و مورد توافق همه سکوها, فناوری ها و سازندگان است.
در حقیقت معماری سرویس گرا اجازه می دهد تا سیستم های اطلاعاتی سازمان دارای فناوری و پیاده سازی مختص به خود باشند به شرطی که برای ارائه و دریافت سرویس با دیگر سیستم ها از یک استاندارد پذیرفته شده تبعیت کنند، مفهوم "سرویس " نیز بیانگیر همین موضوع است. سرویس مانند یک جعبه سیاه است که از داخل آن اطلاعی در دسترس نیست اما درگاه هائی برای ارائه تعدادی Function ارائه نموده است.

سطح 1(سرويس هاي اوليه): در اين مرحله سازمان اولين آشنایي با معماري سرويس گرا را تجربه نموده و مقدمات برپایي آن فراهم مي شود. تعدادي سرويس بصورت آزمايشي پياده سازي و مستقر مي شوند و پروتكل هاي اصلي چون WSDL،SOAP مورد بررسي و استفاده آزمايشي قرار مي گيرند. هدف اين مرحله تحقيق و آزمايش بوده و در صورت دريافت نتيجه مطلوب مراحل بعدي آغاز مي شود.

سطح 2(سرويس هاي معماري شده): اين مرحله كارائي و مزاياي پياده سازي كامل و يكپارچه معماري سرويس گرا در كاهش هزينه و زمان و بهبود انعطاف پذيري را اثبات مي كند. استانداردهاي بيشتري در QoS مانند WS-Security و WS-ReliableMessaging مد نظر قرار مي گيرند، در اين زمان افسر ارشد اطلاعاتي مسئوليت برپاسازي معماري را بصورت رسمي به دست مي گيرد.

سطح 3(سرويس هاي همكار): در اين مرحله اركستريشن سرويس ها و پياه سازي سرويس هاي تركيبي شروع مي شود. انواع فرآیندها و پردازش ها(مبتني بر رويداد، محاسباتي، عملياتي و .. ) مورد بررسي قرار گرفته و به يكي از دو صورت پياده سازي مستقل يا تركيب از ساير سرويس ها ايجاد مي شوند، هدف اين مرحله حداكثر استفاده از سرويس هاي پايه براي تعريف و ايجاد سرويس هاي جديد است و استانداردهائي چون BPEL مورد استفاده قرار مي گيرند.

سطح 4(سرويس هاي اندازه پذير): تمركز اين سطح از سطوح بلوغ بر شاخص هاي اندازه گيري كارائي حرفه بوده و ديده باني فعاليت هاي حرفه به عنوان يك اقدام كليدي مي بايست مورد توجه قرار گيرد. به دليل وارد شدن معيارهاي اندازه گيري كارائي در اين مرحله، حضور و نظارت نمايندگاني از مديريت مالي و برنامه ريزي سازمان ضروري خواهد بود.

سطح 5(بهينه سازي سرويس ها): در اين مرحله بهينه سازي سرويس هاي سازماني مورد نظر است وهدف آن دستيابي و محقق نمودن تكامل مستمر و تدريجي در سازمان با كمك افسر ارشد اجرائي(CEO) است.